..Hayata dair ufak bilgiler..

Çok Düşünen Kadınlar

2009-12-20T04:11:00.000-08:00

Kadınlar, erkeklere göre iki kat daha fazla depresyona giriyorlarmış.Uzmanlar söylüyorlar bunu.Bakıldığında uzun çalışmaların sonucu çıkmış bilimsel bir araştırma. Fakat o kadar bilimsel araştırmaya gerek var mıydı bunu söylemek için acaba? Eğer hayatındaki herşey üzerine çok düşünüyorsan, yorumlar yapıyorsan hatta senoryalar yazıyorsan, bence cins fark etmez. Depresyona girmemen için bir sebeb kalmamışdır ortada:)

Belki şöyle demek daha doğru olurdu "Kadınlar, erkeklere oranla iki kat fazla düşünürler":)

Kadınlar hayatlarındaki herşey üzerine düşünürler ve yorumlarlar.Hatta öyle kadınlar vardır ki, bunlar ince ince düşünür, yorumlarlar.Bunlar bence, erkeğe göre dört kat daha fazla depresyona meyillidir:) Bu düşünceler eşleri ya da erkek arkadaşları, aileleri, çocukları, kariyerleri, iş arkadaşları, komşuları, akrabaları hatta zaman zaman ilk karşılaştıkları kişi bile olabilir..Liste oldukça uzun görüldüğü gibi:) Çok düşünen kadın eninde sonunda gün içinde kendine çok düşünmek için sebeb bulur..Bu o kadar derinleşir ki, işden eve gittiğinde yapacağı yemekten, evin dağınıklığından ve kocasını nasıl memnun edeceğine kadar uzayan bir düşünce silsilesine ulaşır..Artık kadın yorulmuşdur, enerjisi tükenmişdir ve içinden hiçbir şey yapmak gelmez..Bu durumda "hoşgeldin depresyon" diyebiliriz:)

Bunu yaşayan birçok kadın olduğuna eminim.Bu durumda en güzel yöntem kendini tanımakdır ve düşünce silsileri geldğinde ki, bunlar genelde gereksiz halledilmeyecek düşünceler değildir. O zaman kadın kendini bu düşüncelerden korumayı öğrenmelidir. En iyi yöntemlerden biri düşüncelere dalmaya başladığınız anda içinizden kendinize "DURRRRR!" diye bağırmaktır. Kendinizi bu düşüncelerden uzaklaştıracak uğraşlar bulmanızdır. Yoksa depresyona girmenize ramak kalmış olabilir

Düşüncelerinize "DUR" demeyi öğrenin, göreceksiniz o kadarda zor değil hayat...

Git Kendini Çok Sevdirmeden

2009-11-21T23:18:00.000-08:00

Bugünlerde bol vakitin tek güzel yanının, istediğiniz kadar kitap okuyabileceğinizin olduğunu anlıyorum..

Tuna Kiremiç'in kaleminden çıkan Git Kendini Çok Sevdirmeden, adlı kitabı duymuşdum ama bir türlü vakit olup okuyamamışdım.Dün sabah saat 8'de başladığım kitabı, akşam saat 10'da bitirdim. Kitap birgün de okuyabileceğiniz intelikte. Aşkları, aşk acılarını, hüzünleri ve aşkın izlerini anlatıyor..Kitap bölümlere ayrılmış, bir bölüm geçmişi anlatırken, bir bölümü şuanı anlatıyor.

Kitabı sıkıcı yapan taraf uzun tanımlamalar, bir olayı veya duruma geçmeden önce mutlaka uzun bir tanımlamayla karışılaşıyorsunuz. Kitap sizi çok eski zamanlara götürmüyor, yeni zamanları anlatıyor. Kitapta yaşanılan en büyük aşk acısı Arda'nın abisi Fırat tarafından çekiliyor. Bu arada Arda'nın gençlik ve olgunluğu arasında gidip geliyorsunuz.

Kitaptan sevdiğim tanımlar ise şunlar;

Arda'nın annesi için söylediği "iddalı tembel" lafı.

Birde hayata dair bir tanımlama "Bazen, ihtimaller arasında bocaladığımızda, hayatın akışı yerimize karar verebiliyor. Öyle gösterişli ve herkesi kendine baktıran bir biçimde yapmıyor üstelik bunu. İlk bakışda önemsiz gibi görünen seçeneklerden birini işaretliyoruz ve geri kalanı, yaşam mekaniğinin gizli bir işleyişiyle oluveriyor."

resim alıntı

Primum Nil Nocere-Önce Zarar Verme!

2009-11-17T01:49:00.000-08:00

Bugünlerde beni motive edecek, hayata başka gözlerle bakacak birşeyler ararken. Ayşe Kulin'in Türkan Saylan için yazdığı "Türkan" adlı kitabı görünce. "İşte dedim kendi kendime beni motive eder bu kitap".Yanılmamışım....

Kitap hakkında birçok yazar, çizer, köşe yazarı kitabı eleştiriyor bu günlerde.Kitap her insanın, özellikle bir kadının yaşayabileceği zorlukları anlatan ve bu zorluklardan nasıl da yılmadan, azimle ve başarı ile çıkışını, insanı anlatıyor.Tıpkı ismi gibi yalın ve sade "Türkan".

Biz millet olarak başarılı ve zorluklara gögüs geren insanları başka yerlere koyar, onların insani yanlarını göz ardı ederiz. Onların sıkıntı ve dertleri hiç yokmuş gibi düşünürüz.Veya öyle düşünmek isteriz.Çünkü düşünmessek kendimizden utanırız, biz aslında ne kadar da dertsizmişiz meğer ama o başarılara ulşamamışız gibi bir hisse kapılıp, o dertleri, o sorunları duymakdan kaçarız. Duyduğumuzda da "Yaaa, hiç yakışıyor mu böyle şeyler yazmak onun hakkında" deriz ve eleştiririz yazılanları. Ben sadece kitapta başarılı bir insanın yaşadığı zorlukları, mücadelelerini okudum. O başarıları ve mücadelelere bir kere daha imrendim ve kendimi motive etmek adına bişeyler buldum kitaptan.Ve hiç bir eleştirim yoktur kitap hakkında.

Türkan'ın ilk tıp fakültesi yıllarında, zaman zaman felsefi konulara giren Fizyoloji hocası Prof. Sadi Irmak tarafından tahtaya yazılan bir "Primum Nil Nocere" yani "Önce Zarar Verme" cümlesinden çok etkilenmiş. Tıp fakültelerinde öğrencilere öğretilen ana kurallardan biri imiş bu ilke. Bir tıbbî müdahale yapmadan önce hekimin olası riskleri düşünmesi,yol açabileceği olası zararları hatırlatma, hiçbir müdahalede bulunmamak bazen riskli ve zararlı yapılan müdahallerden daha iyi olabileceği hatırlatılır bu sözle.Kitabı okuduktan sonra görüyorum ki, bu cümleyi hem mesleki yaşamında hem de özel yaşamında layıkı ile yerine getirmiş.

Keşke bu cümle herkese bu kadar ışık tutabilse, keşke hepimiz biraz önce zarar vermemeyi öğrensek hayatımızın her alanında.

Motive edecek güzel bir unsur bulmuş olmanın rahatlığı ile Primum Nil Nocere-Önce Zarar Verme" diyorum...

resim alıntı

Sal Dünyanın Peşini,Boşveerrrrr!!

2009-11-09T10:50:00.000-08:00

Salıversek dünyanın peşini,Boşveriversek....Ne güzel olmaz mı?

Bugün dedi anneannem, "Sal dünyanın peşini,nereye giderse gitsin..Boşveerrrr!"Ben öyle yapıyorum, boşvermesem nasıl yaşardım bu yaşa kadar..Taktım mı kafaya, geceler sabaha kavuşmuyor..Tam şurada, midemin tam şurasına bir ağrı çöküyor, güp güp atıyor orası. Kafam mak gibi oluyor.(MAK bizim oralarda kafanın kazan gibi olması manasında:) 83 yılın tecrübesi konuştu işte böyle bugün, savaş sonrasıda çekilen fakirlikden gelmiş, kocasından zaman zaman eziyet görmüş, iki çocuğunu genç yaş kaybetmiş, şimdi de endişelerin en dorukta olduğu yaşlarda ölümün kendisine yakın olduğunu söylediği zamanlar, hayatının tecrübesini paylaşıyor.

Arkasından o meşhur manilerinden birini patlatıyor:)

Keklik idim ben alamı düzmedim
Çiftileşip yarim ile gezmedim,
Bu yazıyı ben kendime yazmadım
Yazan katip kötü yazmış yazımı.

Maniden sonra yine diyor,

"Sal kızım dünyanın peşini nereye giderse gitsin..Boşveerrrr!"

Dur dese dünya diye düşünüyorum o an içimden, yeter sal peşimi dese..Ne güzel olurdu:)

resim alıntı

Yirmi iki Yıl Sonra Hala Anlaşılıyor Olmak

2009-11-07T07:57:00.000-08:00

Yirmi iki sene önce harizan ayı ortaları, iki küçük kız çoçuğu karnelerini almışlar, annelerinin ellerinden tutmuş güle oynaya evlerine gidiyorlar.Orta Akdeniz'de küçük bir memur şehri ve her küçük şehirde bulanan meşhur meydanına gelinmiş.Evler ters yönlerde, ayrılma vakti;

D.'nin annnesi: Hadi bakalım ayrılık vakti. Öp arkadaşını bir daha göremiyeceksin.
D: Neden?
D.'nin annesi:Çünkü onlar başka şehre taşınıyorlar.

D.ağlamaya başlıyor.Yaşlar yanakların süzülüp, sevimli yüzünü ıslatmışbile.Hıçkırmakdan konuşamıyor..
Sadece, "Neden?Gitmesinler" diyor sürekli.

N. annesinin arkasına saklanmış,korkmuş,ürkmüş ve üzülmüş."Acaba biz nereye gidiyoruz,kötü bir yer mi orası?Neden D. bu kadar ağlıyor, bende ağlamalımıyım"

Yirmi iki yıldır zaman zaman D.'nin ağlayışını hatırlamış, hep nerede acaba diye merak etmişimdir. İlkokulda en sevdiğiniz arkadaşınız kimdi sorusuna, yirmiiki yıl önceki ağlayan D.'yi söylerim. O beni anlamışdı çünkü, ben kaygılıydım ve ağlıyamıyordum. O benim kaygımı yüksek duygusal zekasıyla fark edip, ağlamışdı benim için.

Yirmi iki yıl sonra kasım ayı,bugün...Güzel bir hava, deniz manzarası ve karşılıklı içilen çaylar, sohbet, dertleşmeler, gülüşmeler.Dedim hiç yanılmamışım yine benim D'm beni anlıyor.

Çocuk kalbimizle o zaman nasıl da hissedip, birbirimizin en iyi arkadaşı olmuşuz.Nasıl da yirmiiki yıl sonra karşılaşıp,hiç ayrılmamış gibi yakınlaşıp,dertleşip birbirimizi anlayabiliyoruz.

İşte dedi D. çünkü hiçbir art niyet, hesap ve çıkar yoktu o sevgide ve en doğru karar verildi.

İyi ki de, o karar verilmiş o çoçuk kalplerinde
İyi ki de, D. benim en iyi ilkokul arkadaşım olmuş
İyi ki de,yirmiki yıl sonra bile beni anlayan birini bulmuşum,çoçuk kalbimle..

resim alıntı

Suçlamak

2009-11-05T23:46:00.000-08:00

Kimi neden,nasıl ve niye suçluyoruz hayatta?

En üzücü olan kendini suçlamakdır aslında..

Ne zaman ki, insan kendini suçlamaya başlamışdır.Tüm enerjisinin tükendiği,bütün yaratıcılığının öldüğü,hayata dair olan tüm umutlarının tükendiği andır o an.Herkes suçlama der kendini,kolay mıdır öyle suçlamamak kendini.Tüm düşüncelerinin arkasında dönen, ne kadar suçlu olduğundur.Bir suç vardır ki, cezasını çekiyorsundur.

Önce başkalarını, en yakınlarını hatta en uzaklarını suçlamakla başlamışsındır bu lanet alışkanlığa.O kadar alışmışsındır ki, şuan belki de hayatta en sevdiğin varlığı "kendini benliğini" suçlamaya başlamışsındır.En kötü ve en son basamağıdır bu suçun.

Suç işliyorsundur hala..Fakat bir türlü kendini alamıyorsundur.Alışmışdır bünyen buna,ne beter bişeydir alışkanlıklar.Önce kendini haklı çıkarmak ve kendini iyi hissetmek için suçlama alışkanlığına dadanmışdır çünkü payına düşen sorumluluğu almakdan kaçmışsındır.Ama artık iş çığrından çıkmışdır.Şimdi kendi payına düşen sorumluluk yerine, kendi payına düşmeyen suçu almışdır üstüne.Hadi, şimdi çık çıkabilirsen dersin işin içinden kendi kendine:)

Tüm günah keçilerini kaçırmışsındır hayatta, en büyük günah keçinle başbaşasındır.

Yapılması gerekende budur belki de...

Haydi kolay gele:)

Gitti ve Uzun Yıllar Birdaha Onu Görmedim..

2009-07-09T18:08:00.000-07:00

Uzun zaman önceydi.. Beş yaşlarında falanım sanırım..Genç bir adam gelmiş bizim eve.Adamı görünce çoçuk kalbimin derinliklerinde, bir sıcaklık hissettim bu genç adama karşı..Sanki bana çok yakın biri de, hem de çok uzak biri gibi..Adam belli karışık,düşünceler kafasında gelip gidiyor sanki.Biraz da huzursuz mu ne?Tuhaf bu adam,bizim evde ne işi var?

O zamanlar çoçuk halimle tanımlayamadığım bir kaç saniyelik duygular bunlar.Şimdi bakınca o küçük kızçocuğunu görüyor ve anlıyor gibiyim.

Annem: Baban geldi,sarıl hadi kızım babana..

Küçük kızçocuğu(içinden):Aaaa,babam gelmiş.Hani bebek getirecekti gittiği yerden.Bebek falan getirmemiş.Neyse, en azından gelmiş.. Annem artık o kadar çok konuşmaz onun hakkında.Hem artık o kadar uyumaz..Hep uyuyor,hem pek de gülmüyor.

Arada boşluk hatırlamıyorum sonrasını galiba yemek yedik...

Annem ve babam salonda beni dışarı çıkardı annem çünkü babam öyle istiyor.Anneannem koridorda bir aşağı, bir yukarı dolanıyor. Arada salonun kapısına doğru gidip konuşulanları duymak istiyor..Ne oluyor anlamıyorum,tuhaf bir gerginlik..Anneannem telaşlı hadi gir salona diyor.Girmek istemiyorum çünkü babam beni istemiyor..Anneannem zorluyor,giriyorum salona. Annem çok ağlamış, ben gelince belli etmek istemiyor ama ben anlıyorum. Sesini duydum konuşurken ağlıyordu..

Sonra boşluk hatırlamıyorum galiba uyuduk...

Sabah oldu annem çoktan işe gitmiş ama babam evde.Birşeyler alıyor kütüphaneden,kitaplarını alıyor.Annem demişdi bütün bu kitaplar hepsi babanın diye. O,hepsini okumuş bunların.Annem anlatırken anlıyorum hepsini okumak iyi birşey.Bende okuyacağım hepsini ama şimdi o götürüyor bazılarını.Okuyamam ki alıp götürürse..

Boşluk hatırlamıyorum...

Babam:Hadi kızım görüşürüz gene.(Öpüyor beni galiba ama tam hatırlamıyorum)

Küçük kızçocuğu:Tamam.

Boşluk hatırlamıyorum.

Merdivenlerin başındayım,annannem beni çimdikliyor.Sesizce konuşuyor,galiba babamın duymasını istemiyor..

Anneannem (Sesizce kulağıma doğru): Ağla,ağla arkasından ağla babanın.. Gitmez o zaman.

Taa aşağıya indi daha çok ağla diyor ve daha hızlı çimdikliyor..

Küçük kızçocuğu(içinden): Offf,çok acıdı ama ağlıyamıyorum..Niye ağlıycam ki, gitmek istiyor hem bebekde getirmemiş.Annemi de ağlatıyor.Gitsin bence..

Yalancıkdan ağlıyorum..Annannem bağır iyice bağır diyor..Bağırıyorum..

Babam geri geliyor..Başardım.. Anneanneme bakıyorum,yüzünde mutlu bir ifade var..

Babam beni alıyor,elimden tutuyor.Aşağıdaki bakkala götürüyor beni.Bana büyük bir çikolata alıyor..Hadi sen bunu ye, eve git şimdi diyor..Ben bir daha ki gelişimde, bunların daha güzellerini getirecem sana diyor.Bende tamam diyorum..

Boşluk hatırlamıyorum...

Eve girmişim bile..Anneannem niye geldin diyor.Git ben sonra gelicem dedi,gelirken bir sürü çikolata getircem dedi diyorum...Anneannem bana kızgın..Çikolata çok tatlı...Yiyip bitirmek istiyorum ama yiyemiyorum...Anneannem bir çikolata alıp gönderiverdi mi seni diye söyleniyor..Banada kızgın galiba.. Kandım çikolataya... Yesem şimdi anneannem kızar mı bana..

Babam kitaplarını aldı ve gitti..Uzun yıllar bir daha onu görmedim..

Maydanoz Blog Topluluğu

2009-06-27T07:25:00.000-07:00

Ayy, çok heyecanlandım.Ilk defa benim blog başka bir sayfada. Sanki meşhur olmuşum gibi bir havaya girdim valla:))Maydonoz Blog Topluluğu benim bloga yer vermiş sayfasında.Heyo, heyo....Teşekkürler Maydanoz Blog Topuluğu..

Maydonoz Blog Topluluğu sayfasını ziyaret etmek için aşagıdaki linki tıklayabilirsiniz.

http://cimcimeblog.blogspot.com/2009/06/hayata-dair-ufak-bilgiler.html

Tek Umudum Blogum

2009-06-25T08:31:00.000-07:00

Blogları okuyorum bayağı bi bu aralar.Bu işe iyi merak sardım anlıyacağınız. Yaw, herkes mi dertli, herkes mi bişeylerin peşinden koşturuyo.Bıkmış,yılmış,yorulmuş bir haller insanlarda.Şöyle, bir oh diyen yok,kardeşim.Ne bu hayat meşgalesi anlamadım gitti. Bir de sanki anlatmakdan yorulmuş,yazmaya vermiş insanlar kendini. İnsanlara anlatıyorum,anlaşılmıyorum hallerimi bu haller acaba.

Yoksa bende var bu hallerde, okuduklarımı öyle mi algılıyorum dersiniz. Olabilir..

Sabah kalkıyorum bir umut var içimde, yok değil yani var.. Umutluyum,mutluyum gibi sanki. Hele bir de hava güzelse... Hayatta iyi birşeyler olacakmış gibi umutluyum ama gün ilerledikçe, bir bir yok oluyor umutlar sanki.Nasıl mı kayboluyor umutlarım?

Yazayım da görün;

Umutluyum iyi birşeyler olacak hayatta diyip kalkmışım..Aman, aman güneşli de hava ne güzel, ne güzel.Suyun kaynamasını bekliyorum..Bir çay içeyim, çay kokusu sabahları neşelendirir beni, umutlandırır yeni gün için sanki. Bu arada bilgisayarın düğmesine basılmış çoktan,bir tarafdan çayı yaparken, o da açılıyor. Sabah haberlerini kaçırmamak lazım ne olmuş ne bitmiş dünyada, televizyonu da açmışım.Keşke açmasaymışım, ilk umudu kaybetme emareleri baş göstermiş..

Efendim, milletvekilleri yemiş, içmiş,hatta iki ev göstermiş yaşıyorum diye onu masraflara yazmış, evini yenilemiş, morgage almış ev almak için onu masraf olarak fatura etmiş, çoçukları izlesin diye dvd almış hatta kendine aldığı porno dvdlerini bile masraf diye göstermiş ve devletin milletvekilileri için olan ödeneğe fatura etmiş yani vergi ödeyen halkın parasıyla porno dvd alıp keyifine bakmış..Tabi deliye döndü bunu duyan İngiliz halkı..Günlerdir bu tartışılıyor.Kaldırılsın bu ödenek işi diye..Bir ara eskiden, bizde de olmuşdu bu milletvekillerine verilen örtülü ödenek hakkımı neydi,ne oldu ki bizimki acaba şuanda..

Umut 1: Bir memleket olsun ki, siyasetçisi, politikacısı dürüst olsun.Yani geneli bari dürüst olsun, bir iki kişi dürüst çıkmaz, hadi dersin olur böyle insanlar heryerde ama geneli iyi dersin avunursun.Yok demek ki,dünya da öyle dürüst siyaset diye bişey.

İkinci haber,İran..Halk sokaklara düşmüş...Birileri bu Amerikanın,İngilizin oyunu diyor..Birileri de, halk memnun değil sesini duyurmaya çalışıyor ama korkuyor, baskı var diyor..İnsanlar var sokaklarda koşan oraya buraya,karışık, karma karışık bir memleket..

Umut 2: Ne olacak bu dünyanın,insanlığın hali..Umudun yerine, hoşgeldin endişe..

Üçüncü haber,ekonomide dibi gördük mü? Kimi gördük,eylüle kadar ekonomi tüm dünyada toparlanmaya başlar derken, biride çıkıp yok daha bir düşüş daha yaşanacak yani kriz "W" şekli yapacak, bla bla bla... London borsası bugün günü iyi açmış, fakat Hong Kong borsasındaki hareketin yansımaları ancak yarına belli olurmuş bla bla bla..Ne karışık ekonomik ilişkiler yumağı olmuş dünya haberimiz olmamış.

Umut 3: Ne olacak benim iş durumları..Umut yok seneye kadar gibi bişey diyorlar tam anlamadım ama,çok karışık..

O zaman ben maillere bakayım belki umutlanacağım bir email vardır.

Umut 4: Beklenen emailler yok..

O zaman postaya bakayım belki beklediğim evraklar gelmişdir.

Umut 5: Postadan bana çıkan bişey yok..

O zaman blogu açayım belki yeni birileri ziyaret etmişdir.

Umut 6: Tek olan umudum..

İyi ki, açmışım canım blog seni,

Umutlandırdın beni...

..........................................Kızmış Küçük Kız Çocuğu..............

2009-06-19T16:39:00.000-07:00

Küçük bir kız varmış
Babası ona kızıp gitti sanmış
Kızgınlığı geçsin diye beklemiş
Çünkü, kızgınlığı geçerse çıkıp gelir sanmış
Ama babası gelmemiş

Küçük kız, genç kız olmuş
Babası hala ona kızgınmış
Eğer ona layık bir kız olursa, babası ona kızmaz sanmış
Çıkıp gelir sanmış
Uğraşmış ama olmamış
Çünkü, babası büyük ve iyi bir adammış

Genç kız büyümüş
Babası hala ona kızgınmış
Babasının gelmeyeceğini anlamış
Artık O, babasına kızgınmış

Smart or smarting? My UK Dissertation Time-2-

2009-06-16T09:24:00.001-07:00

I wrote previously about my experiences on writing my dissertation. Initially, I mentioned about some difficulties and advices. Later on, I decided to write as a series of this subject because there are more other challenges to keep continue and finish it on time. This time is more about psychological and motivational aspect for carry on.

Lets say you really decided to study concentrate on your dissertation tomorrow, well, and not the day after tomorrow...

You need to start to prepare yourself psychologically and physically. Sounds easy, doesnt it? Also, draw a plan of the day in your mind; you would wake up early (not late), take a shower, (or leave it) have a nice cup of tea (coffee after party) and be awake! Catch the bus and listen to your favorite piece in your mp3 during the journey to the library (unless it blows your mind), be in good mood (or pretend). Because you always feel good, if you listen that song in the bus. Well, and finally arrive in the library and choose the best table (for studying, not sleeping, by the way). Start research and reading, be hungry, go to canteen, buy your favorite sandwich and coke, see your classmate and discuss with curiously their work for inspiration, go back library and study, study,study until library closing time... Butttt..... so far the theory

In reality you might start talking about how your collegues research is going, ending up to find yourself chatting curiously how your classmate is doing on MSN or with her boyfriend, which is then the most part of the chat. 15 min. about boring dissertation stuff seems enough to share information. Eventually comes the "Ohhh my god,it is already 6" and you are not sure anymore, you can catch the bus.

The warning is: minimise your communication on MSN and any online activity (such as reading this blog :-)) and remain concentrated on the research during your UK dissertation time..

Good luck;)

Dil Okuluna Gitsem, Dilimi Geliştirsem-1-

2009-06-11T04:56:00.000-07:00

Daha dün gibi dil okulu için hazırlık yaptığım günler, nasıl bir okul seçsem, hangi şehire gitsem, neler lazım acaba, offf birsürü şey istiyorlarmış, evet evet kesinlikle Türkler nerde azsa oraya gitmeliyim dilin geliştirmesi için.

Dil okulu için yurtdışına çıkmayı planlayanların kafasından geçenler benim de geçti. Altı ay diye geldiğim İngiltere'de üç yılım geçmiş. Yabancı dil ile eğitim veren bir okuldan mezun olmama rağmen konuşmada zorluklar yaşadığıma karar verip bu işe girişmişdim. Bu benim eksikliğim mi, yoksa yabancı dil ile eğitim sisteminin eksikliğimi tartışılır tabiki. Ama neyse, bugün bu konuya girmeyeceğim belki ilerki zamanlarda. Bu üç sene içinde birçok şey değişti hayatımda, çok şey öğrendim, çok değişik tatlar tattım, dünyanın dört bir yanından insan tanıdım, onlardan çok şey öğrendim ve bunun gibi sayamayağım bir çok kazanımlarım oldu.

Çoğu zaman iyi ki de gelmişim dedim. Zaman zaman keşke altı ay sonunda dönseydim dedim.Bunların sebeblerini, burada yaşadığım tecrübeleri, öğrendiklerimi ara ara ufak bilgiler olarak sizlerle paylaşacağım. Ama malum dil okullarının en yoğun öğrenciye sahip olduğu aylar yaz ayları ve azımsanmaycak kadar da Türk öğrenciye sahipler. Bugün ilk adım olarak üç sene önceki halimde olan arkadaşlara yardımcı olabilecek bilgiler ve tavsiyeler vermek istedim. Birçoğu belki de şuanda plan aşamasında veya ne yapacağını nerden başlıyacağını bilmiyor umarım aşağıdaki bilgiler ve tavsiyeler faydalı olur.

Öncelikle size en yakın güvenilir bir dil okulu işini yapan acenta bulunuz.Eğer ilinizde yoksa en yakın ildeki ile bağlantıya geçebilirsiniz.İlerki, zamanlarda evrakları kargo aracılığı ile halledebilirsiniz ve email ile haberleşebilirsiniz.Onlar vize konusunda ne gibi evraklar lazım olduğuna dair sizi yardım edeceklerdir. Eğer kendim bulucam okulu diyorsanız, okulun kesinlikle British Council'e kayıtlı olmasına dikkat ediniz.

Eğer dil okulundan sonra ben bir süre daha kalabilirim, dil için veya başka alandaki eğtimler için diyorsanız yani vize mi uzatabilirim diyorsanız. Kesinlikle "student vısa" almaya özen gösteriniz ve bunu acentanıza sorunuz. Geçen yıldan itibaren birçok ögrenciye "student visitor" çeşidi bir vize vermeye başlanıldı.Bu vize çeşidi ile İngiltere içinden uzatma yapamıyorsunuz,ülkenize geri dönüp oradan tekrar başvurmanız gerekiyor bu da zaman kaybı ve masraflı olabilir fakat "student visa" İngiltere içinden vizenizi uzatabilirsiniz.

Şehir seçimi konusunda size tavsiyem Oxford, Cambridge, Bath eğer benim gibi büyük şehirlerden hoşlanmıyorsanız. Küçük şehirler biraz daha hesaplı diyebiliriz büyük şehirlere kıyasla.

İlk bir iki hafta için "Host family" denilen aileler yanında kalmak, bence iyi bir fikir fakat uzun süreli oldukça pahalı. Her bölgenin kendine ait websayfalarıdan kiralık odalar bakabilirsiniz.Mesela, londra için www.gumtree.co.uk, oxford için www.dailyinfo.co.uk.

Kalacağnız aile ile beklentilerinizi yüksek tutmayınız. Size misafir muamelesi yapılacak beklentisi içinde olmayınız. Yediğiniz önünüzde, yemediğiniz arkanızda olmaz genelde ama öyle bir aile bulursanızda şanslısınız demektir. Temizlik konusunda da bazı şikayetleriniz olabilir özellikle İngiltere için, ama unutmayın onlar orada yaşıyor ve ölmüyorlar.Kültür şokunuzu abartıp mız mız edip durmayın orada burda:))

Türk deyip kaçmayın veya mız mızlanmayın heryer Türk diye:). En çok yardımı onlardan göreceksiniz ya da bir süre sonra bir Türk ile karşılaşıp konuşsak arkadaş olsam diyebilirsiniz.Fakat unutmayın ki, oraya da Türk arkadaş grubu kurmaya gitmediniz.

Dil sadece yabancılarla konuşarak gelişmez. Çok faydası olduğu tartışılmaz ama okulu aksaksız takip etmeniz ve eve döndüğünüzde öğrendiklerinizi tekrarlamalısınız.

Dil okullarında birçok milletten insan olacak ve bazıları Türkiye ile yanlış bilgilere sahip olabilirler.Alevlenip celallenmeyin:)) Sinirli davranmayın güzel güzel açıklayın eğer hala bazı önyagıları varsa saygı duyuyorum deyip kenara çekilin.Hala içinize sindiremediyseniz ona yanınızda götürdüğünüz Türkiye'yi anımsatan küçük birşey, nazar boncuğu olur ya da bir anahtarlık hediye edebilirsiniz.Göreceksiniz ertesi gün size Türkiye ile ilgili sorular soracak.Ya da adresini alıp Türkiye'ye döndüğünüzde şehrinizin kartpostalını gönderebilirsiniz.En güzel tanıtımı böyle yapabilirsiniz unutmayın.

Bugünlük aklıma gelen maddeler bunlar.İlerki günlerde,daha detaylı bilgiler olacak özellikle vize konusunda ve İngilizcenizi geliştirmeniz konusunda.

Eyy Özay Gönlüm, Duyuve Gari Ninemden Mektup Gelivemiş Yaa

2009-06-09T08:26:00.000-07:00

Bugünlerde bende böyle bir gurbetlik duygusu hasıl oldu ne siz sorun, ne ben söyleyeyim. Böyle durup durup bi bizim köylerden bahsedesim geliyo:).Benim iki köyüm var diyebiliriz.Biri annemin, biri babamın büyüdüğü köy.Aynı bölge olmasalarda, ikisininde şivesi, geleneği, göreneği benzer birbirine.Biri Ege, biri Göller Yöresi dediğimiz bölgede.

Benim ilkokul,ortaokul,lise,üniversite tatillerim bu iki köyde geçmişdir. Ya anneannemim küçük balkon gibi olan evinin girişinde oturuyorumdur, gelene geçene bakıyorumdur, ya da kuzenlerimin tütünden dönmesi bekliyorumdur ki, eski tahta evdeki ocağı yakıp başında muhabbet edelim diye.Hala anneannem, babaannem ve dedem ve bir çok akraba köyde. Ne zamandır gitmedim, ilk işim fırsat bulduğumda gitmek. Çok özledim.Özellikle, anneannem ve babaannemi yani ninelerimi özledim.

Özay Gönlüm rahmetli nur içinde yatsın, benim özlemimi dindiriyor bu aralar. Bilmem bilirmisiniz "ninenin mektubu" diye hikayeleri vardır, her anlamıyla Egeli insanını yansıtır. Şu satırları sizlerle paylaşmak istedim. Ben okurken hem gülüp hem aglayasım geliyor özlemden.Ama eminin sizin yüzünüzde bir gülüseme bırakacaktır.

Ninenin Mektubu
Ey benim canıgönülden kursağımın incisi, gözümün zencisi, çılbağım, gıymatlım, bağrıyanığım, yetimim, elimin asası, gönlümün tasası, evlerin yakışığı, gızların aşığı, çorbamın kaşığı, bidanem yavrım benim. Nasılsın bakem,eyi misin len? Eyi olman için dağları taşları, kurtları kuşları, herşeyi yaratanıma dua edip oturuyom gari. Sen de benden, gözü yolda ,bağrı yufka ninenden sorarsan,şükürler ırabbıma eyiyim. Sen yavrımdan başka heç bi tasam yok, anlat, köyün içinde ne kadar havadisler varsa hepiciğini yazın deyon. Bizim köyün çobanı mustafaali aben var ya, malları güdüvemeyo gari. Zebebi de, geçenlerde Iraz kızın kına gecesinde karılar toplandık, çengiler, çalgılar başladılar ünleşmeye, tüm garılar oynadılar gari. Tam mustafali abeyinin garısı Ayşe'ye gelmişti sıra, oyneycem diye kalkıvediydi, çengiler, çalgılar da susuvemedi mi len, karıcağız ortalıkta sinek gibi kalıkaldı.
Sona ağlaya ağlaya eve gelmiş gari, ''biz çoban karısı olduysak, insan değil miyiz'' diye. Mustafali abeyin de "gız karı ne ağlıyon'' demiş, o da anlatıvemiş bi yol, baktık ertesi gün, Mustafali abeyin malları güdüvemeyecen gari demiş. E, köyün böyükleri hep Mustafali abeyinin ayağına geldiler. Ee ne etcen yavrım, şimdiye kadar hep mustafali abeyin onların ayağına giderdi, işler değişti gari ,accık da onlar gelivesin. Len bizin oğlan, şu işi nasıl tamir edem, ne etçeksek edem diye. O da on parça çengiyi, çalgıyı şeherden getireceksiniz, sabehten akşama kadar bizim için çalıp, bizim için çığırecekler demiş. Mustafali abenin lafını geri mi goycekler ya, aldılar geldiler gari çengiyi, çalgıyı on parça. Yeniden bi düğün kurdular. hani öyle derler karı kısmına gökte düğün var desen merdiven dayayıp da çıkmaya kalkarmış ya, karılar hepiciğimiz toplandık. Senin Ayşe gelin bi oyun döktürüvedi, kahpanalı, dizleri de yorulmadı gavurun. akşamüstü koyunları moyunları gütmüş, mustafali abeyin eve gelmiş, bakmış anahtar yok cebinde. Eee, karı nerede? Düğün yerinde. Anahtar nerede? Karıda varmış. Habire oynayıp duru daha Ayşe... '' Gız Ayşe yörü gari karı, eve gidem, şu evin anahtarını ver, yörü gari, oynadığın yeter diyom!'' Eee Ayşe'nin içinde kaldı, kursağında kaldı yavrım oynaması, bırakcak mı ya. ''Kız ayşe yörü gari, eve gidem, yeter oynadığın diyom!'' Ayşe de evin anahtarını beline bağlamış ipinen, hem oyneyomuş hem de ''çöz de al mustafa alim, çöz de al ''diyomuş gavır:))

Tüm özlem çekenlere sevgilerle..

Smart or smarting? My UK Dissertation Time-1-

2009-06-08T08:15:00.000-07:00

After all exams are finished, which is generally around May, almost all postgraduate students in the UK find themselves in just another stressful period. I call this final studying period the "SMART(ing) UK DİSSERTATİON TİME":)

In my opinion, the most painful steps are the "start" and "finding a title". Everybody is going to advice you that you should write your dissertation on a subject you are interested in. I am sure, some people have lots of interests, however, some are panicky right now and can't think of any interest they might have. It's not easy, I know. But, you will feel so proud of yourself once you finished your dissertation. Therefore, you should go ahead and start immediately.

I have some tips though that I realised when I was doing my own dissertation.
I hope, it helps anybody doing their dissertation at the moment.

Start as soon as possible! Dont waste your time with worring! Start writing the possible fields you want to know more.

Use your University database with access to emerald and others, if possible.Find relevant journals related to your initial ideas.

Read carefully future suggestions and limitations in the conclusions chapter of the study at the end of the publication. I believe that it would help you too much to get your title and to narrow your dissertation down. Write down again any ideas you have after reading the papers and publications.

Buy colourful pens and markers. Use them whenever you read something that you think is useful for your dissertation.

Use most relevant books for your methodology. The specific book obviously depends on the subject. For example, "Research Methods for Business Students" from Mark Saunders is a quite useful "classic" for business students

Organise appropriate margings when you start writing your dissertation,which helps you to see how much you wrote. Also use the word count function of Microsoft Office

Record your references.Dont think you can do later!

Good luck!!:)

Bardaklar Bizimse, Neden IKEA Bizim Değil

2009-06-07T07:22:00.000-07:00

Ne zamandır bir IKEA'ya gitsem diyordum.Dün nasip oldu sonunda uzunca bir niyetlenmenin ardından.Tabiki ne almaya niyetlendikde gittik,nelerle geri döndük, ne siz sorun ne ben söyleyeyim.Asıl niyet yatağa çarşaf almakdı ama küçük vazoda üç yapma çiçek, iki sandelye minderi, altı su bardağı, üç çukur kase, ıvır zıvır koymak için iki plastik kutu gibi bişey (düşünün artık aldığım şeyin adını bile bilmez duruma gelmişim:). Sonunda tabiki iki çarşaf, o iki çarşaf doğurdu orda sayemde, dörtte nur topu gibi yastık kılıfı verdi bana.Daha bıraksan alırdım da malum ekonomik durumlar ve taşıma problemi.

Bunlar hep o evdeki IKEA yatak yüzünden oldu.Şöyle ki, yatağın boyutları saçma sapan, heryerde o boyutlarda çarşaf bulmak zor hatta imkansız gibi.Sadece IKEA'da bulmak mümkün. Bu bilerek isteyerek IKEA tarafından yapılmış bir strateji bence, yatağı alıyorsun ve IKEA'ya muhtaç duruma düşüyorsun.İnsanı oraya getirtiyorlar mecbursun yaa çarşaf için hani, sonra benim gibi şuurunu kaybettiyorsun çünkü kadını cezbeden birsürü ev eşyası var.Sonuçta kadını ne aldığını bilemez hale getiriyorsun gerisi artık gelsin paralar.Durum bu yani. Böyle dediğime bakmayın seviyorum orda olmayı aslında, herşey var. Ona bak, buna bak zaman nasıl geçiyor anlamıyorsun.Kesinlikle orda kaldığım süre içinde karar verdim anafikir kadınlar ve ev eşyaları.Yuvayı dişi kuş yapıyor en nihayetinde ve sanki IKEA bu atasözümüzü bilmişde girişmiş bu işe.Bir cennet kadın için, yok yok:))

IKEA'nın çok ince düşünülmüş ve çok da başarılı bir işletme modeli olduğuna karar verdim dün. Mesela, birçok aile çoluklu çocuklu orada alışveriş yapıyordu bu haftasonu, dedik işte hedef kitle kadınlar ve tabiki aileler.Buraya kadar herşey normal çünkü her işletme hedef kitlesini iyi belirlemeli ve bunu hemen hemen her işletme yapıyor bu devirde. Ama kaç tane işletme modeli şunu düşünüyor mesela, bu aileler yorgun düşecek alışverişden bu belli çünkü mağaza çok büyük ve çok oyalayıcı ürün var.Bu yorulmuş müşteriyi kaybetmek kolay bıkıp ben gidiyorum diyebilir zaten çoçukla gelmiş.Çoçuk mızır mızır mızırdıyor, acıkdı da zaten, yavaş yavaş kendi karnıda gucurdamaya başladı.Al işte gitti, halbuki bir sürü şey vardı bakılacak kendisini kaybedip adını bile bilmediği şeyleri alacakdı. O zaman hemen bir restaurant yapalım.Mağazanın neresinden başlarsan başla bir şekilde restauranta çıkılsın. Buraya kadar normal hadi gene, düşünülebilir incelikler.Asıl beni şaşırtan bir köşeye mikrodalga bir fırın ve biboran ısıtmak için bir alet konulmuşdu ki, küçük bebeği olan aileler burada çoçukları için yanında getirdikleri yiyeceklerini veya oradan aldıkları sütlerini ısıtabilsinler hatta kavonozlarda bebek mamaları satılan bölüm bile var zaten.Hemen yanına küçük küçük renkli kaşıklar, tek kullanımlık üzerinde sevimli resimler olan çoçuk önlükleri konulmuşdu.Ben şahsen etkilendim bu incellikden.

Şimdi bana biri söylesin kaç tane işletme var ki hedef kitlesini bu kadar iyi anlamış ve memnuniyeti için çırpınmış?Adamlar resmen senin için çırpınıyorum imajını veriyor.İnsana"ayy, ne kadar iyiler bir teşşekür edip çıksak" diyesini getirtiyorlar yani harcadığın parayı gözün görmüyor resmen. Panayır gibi bir yer.Karılı kocalı, çorlu çoçuklu yiyip içip eğlenip çıkıyorsun.Bunlardan önemlisi oradaki insanlara markanın ne kadar da ince olduğu duygusu veriliyor.Düşünün insanın iç sesini orda "ince bir marka ve ben de ince bir insanım. O zaman bana ve evime yakışır bu marka, hem bak misafirperver bir nevi herşeyi yapmışlar bizim için sağolsunlar, bende öyleyim evet kesinlikle burdan bişeyler alıp çıkmalıyım.Hem hesaplı da".Tabiki bu benim ki abartılı ama insanlardaki o sempatiyi bıraktığına inandım ben dün. Valla başkalarını bilmem ama kesinlikle marka bende hoş bir imaja sahip, çoçuğum falanda yok mesela, olsa ev eşyaları ihtiyaçlarım için oraya gidermiyim çoçuğumla, giderim hatta gezmeye bile giderim ve adını bilmediğim bir iki birşey alır çıkarım bu kesin. Bakıldığında maliyetli birçok ayrıntı gibi görünsede, çevreme baktığımda restaurantda birsürü küçük çoçuklu,bebekli ailelerle vardı ve birçoğu çılgın gibi birsürü şey almışdı. Bence kesinlikle o maliyeti kat kat çıkarıyor.

Bilmeyenler varsa diye belirtmek istedim, IKEA bir İsveç markası ve bilindiği üzere İskandinav ülkeler insana ve kadına verilen değer konusunda bayağı ileri memleketler.Ve bu imajı yaratacak bir marka çıkarmaları süpriz değil bence. Düşündüm orada niye bizim böyle bir uluslararası markamız yok diye ve dedim ki, yeterli fabrika, dizayn, logistik veya teknoloji altyapımız yok herhalde ondan.Yoksa çalışacak insan çok yani bir İşveç ile Türkiye'yi kıyaslarsan çünkü birsürü ıvız zıvır en nihayetinde üretilecek hem de birsürü miktarda yoksa neden olmasın dedim ki demez olaydım.Eve geldiğimde çok beğenerek aldığım hatta desenlerini çok ince bulduğum(belki de markanın ince düşünülmüşlüğü ile özdeşleştirdim) altı su bardağından biri ile su içerken altındaki "Made in Turkey" yazısını gördüm ve o an şimdi ne bahanen var bakalım dedim kendi kendime. Gerçekten çok üzüldüm. Kendimi kandırdım altyapı falan yok diye,resmen var bizde de.Hani söylerler yaa televizyonlarda sorunumuz markalaşamamak diye çok iyi anladım.Hala düşünüyorum bizde eksik olan ne, niye adam akıllı markamız yok uluslararası alanda.Şiş kebap, rakıya razıyım, o bile marka değil.Düşünün ki, sadece bir iki IKEA gibi markanız olsa ülkeyi kurtarmışsınız demektir.Niye bunları biz düşünemedik.

Bardaklar bizimse, neden IKEA bizim değil.

Çok üzüldüm çok:(

Not: Resimdeki bardaklar, o bardaklar..

The Tiny Information About Life

2009-06-05T10:07:00.001-07:00

I have decided to have a blog in April, but that was only the first and easiest step. I then obtained an account from blogger .com, chose the template, clicked here and there, decided the language I should use,what will be the content, what the title etc. Eventually, I have shaped my blog.

It was a nice feeling to create a place in the cyberworld, which is some kind of a place for expressing yourself and writing what you want. My initial idea was writing in Turkish, which is my native language, but I recently thought, it would be nice to write some of my observations, information or anything what I want to say in English. It is my supposed to be my place , so I shouldnt set any limitations for myself:) English is also my everyday language as I am living in the UK since three years.

Sometimes, it seems to me that it is easy to say something in English rather than Turkish. In my opinion, the English language is more direct and more clear when you are telling something. It might be my new language habit, but that is what I feel about English. I am sure, some people that are using a second language in their life understand me what I mean. I also want to write about some of my experience in the UK in my blog, but if I do that just in Turkish, it is not fair to other people who don't know Turkish.

Finally, today I am writing my blog in English and, for a start, want to give some information about my blog:

The blog title in Turkish "Hayata dair ufak bilgiler" means in English something along the lines of "Tiny Information About Life"
The blog gives some information, small stories, my own experences and observation about life
Privacy concerns are taken into account in this blog:) No real names are used, but rather nicknames or their initial letter

I hope, many readers will enjoy reading my blog in English.

Welcome to "The Tiny information About Life".

Cep Delik Cepken Delik Çözümü

2009-06-04T08:15:00.000-07:00

"Hoşgeldiniz" başlıklı ilk yazımda bilgisayarımın klavyesinde yer almayan Türkçe karakterler yüzünden nasıl bir zorluk içinde olduğumu anlatmışdım. Hatta ilerki zamanlarda çıldırma noktasına gidip geldiğim birçok gün oldu yazı yazarken. Bunun böyle gitmeyeceğini ve bir çözüm bulmam gerektiğini düşündüm. En başta bilgisayarı değiştirmek gibi bir çözüm yolu aklıma geldi ama tabiki bu, o an içinde bulunduğum boşlukdan kaynaklansa gerek hoş bir hayal olarak yerini aldı çünkü benim buna ayıracak param yok şu aralar. Otuz saniye kadar kurulmuş yeni model bir bilgisayar hayali bir başka bahara diyerek rafa kalktı. İkincisi, Türkçe karakterli klavye almak, o da pahalı şuan için.Düşünün siz beni artık "cep delik cebken delik" misaliyim:)

Buna bir çözüm araştırırken, araştırıken sonunda buldum ve sizlerle paylaşmak istedim.Efendim, çözüm şu; klavye üzerine yapıştırılan küçük yapışkanlar.Evet, evet öyle hiçbir işe yaramayacak gibi oldukça basit duruyo ama kim bulduysa allah razı olsun çok kullanışlı, ucuz ve kolay uygulanabilir birşey. Hem de isteğe göre bazı çeşitler düşünülmüş mesela renkleri var sarı,kırmızı,beyaz gibi sonra klavye çeşitlerine göre Q ve F klavyeye göre olanlar var.Yani her derde deva birşey.Bu yapışkanları yurtdışındakiler www.ebay.com bulabilirler.Türkiye için www.sahibinden.com'da bulabilirsiniz (bu siteye"laptop klavye sticker Türkçe" yazarsanız bulabilirsiniz).Umarım böyle bir sorunu olan arkadaşlara yardımcı olacak bir bilgi olmuşdur ve bu yazıyı Orhan Veli Kanık'ın mısraları ile son vermek istiyorum. Ne güzel söylemiş Orhan Veli sanki bana söylemiş gibi:))

cep delik, cepken delik,
kol delik, mintan delik,
yen delik, kaftan delik,
kevgir misin be kardeşlik !

Orhan Veli Kanık

Not:Görmüş olduğunuz fotoğraf, yapışkanları uygularken benim tarafımdan çekilmişdir.

Mammografiden Kaçarken,Baz İstasyonuna Tutulmak

2009-05-26T04:38:00.000-07:00

Öncelikle "Mammografi nedir?" "Baz İstasyonu nedir?" onları araştırdım ve istedim ki bilmeyenler varsa bu hikayede bahsedilenlere yabancı kalmasınlar.

Mammografi: Özel bir çeşit X-ray göndererek göğüs kanserinin erken tespitinde kullanılan bir çeşit tanı koyma işlemidir.

Baz İstasyonu: Yüksek yerlere yerleştirilen ve radyo sinyaleri ile iletişim kapsamını genişletmeye yarayan anten.

Bundan bir ay önce idi annemi aradım çünkü o gün "mammografi" için doktora gidecekti.Ben biraz hastalık hastasımı dersiniz, pimpiriklimi dersiniz o cinsden bir insanım ve tabiki annemin doktora gideceği tarihi aklımda tuttum ve o gün ne oldu ne bitti öğrenmek için annemi aradım. Aramızdaki diyolog şöyle gelişti;

Ben: Aloo, napıyon anne?

Annem: Hiiiççç, iyiyim. Şimdi pazardan geldim,yorulmuşum(genelde dışarı herhangi bişey için çıktımı pazarada uğrar).

Ben: Ne oldu mammografi sonucu?

Annem: Gitmedim.

Ben: Niye yaa?

Annem: Amaann, televizyonda birsürü insan diyo, ondan yayılan ışınlar kanser yapıyo asıl diye.Sıksık çekilmeyin diyolar.Bir şikayetim yok benim. Ben üç sene önce gitmişdim, hem bak M.Teyzen(M.Teyzem annemin en iyi arkadaşı) hiç gitmemiş daha, hiçde bişey olmuyo.Hem M.Teyzen dedi ki; amaan arkadaşım gitme onun ışınlarıda kanser yapıyo diyolar,hem sizin sülalede yok kimsede gögüs kanseri. Gitme boşver,boşuna alma ışınları.

Ben(bütün sinirlerimin tepeme çıkmış hal ile) : İyi oldu anne..Sen bunlara inanıyon öylemi yani.Yaa sen böyle cahil işlere inanmassın, ne oluyo sana yaa.Nasıl inanıyosunuz bunlara, şikayetin olmuyo zaten, o yüzden gidip orda varsa bişey görücekler işte. Sen kendin söylüyodun bunu, ne oldu sana.Bu gidişle herkes ota, çöpe inanacak, onu için, bunu yiyin, gece yatarken şuranıza,buranıza bilmem ne yaprağı yapıştırın, hiç bisey olmazsanız, ne kanser ne bişey.Bunlara mı inanmaya başladınız?

Annem: Yaa, aslından ben inanmam öyle şeylere biliyon,yani bilim varken ama ne bileyim işte.O zaman ben gideyim şimdi. Öğleden sonra vermişlerdi sırayı yetişirim aslında.Gideyim mi şimdi o zaman? (Telaşlandı biliyo yaa yanlış yaptı, biride söyledi şimdi.Telaşı arttı:-)

Ben: İyi o zaman hadi kapatıyom.Çabuk git.

Annem: Tamam.Hadi görüşürüz.

Ben: Görüşürüz.

Sükür ki, annemin mammografi sonucunda bişey çıkmadı ve şuan kendi içi de, benim içim de rahat.Gitmeseydi, gitmedim aslında gitmeliydim diyecekti bundan eminim çünkü her kadının belli bir yaşdan sonra bu risk altında olduğunu o da biliyor. Bir, iki gün önceki diyalogumuz;

Ben: Aloo, napıyon anne?

Annem: İyiyim. M.Teyzene gittim bugün.Şimdi geldim daha.

Ben: Napıyo? İyi mi?

Annem: Sorma, evlerinin yakınına "baz istasyonu" kurulacakmış.Onun yaydığı dalgalar uzun dönemde kanser yapıyomuş. Mahallede imza topluyolar komşuları ile, yoğun yani bu aralar. Araştırmışlar komşuları ile, diyolar ki; şehrin heryerinde varmış bu istasyonlardan.Hatta bir kadın dört sene bu antenlerden biri ile yaşamış. Anten evinin çatısındaymış, haberi bile olmamış.M.Teyzen diyo ki"arkadaşım valla şans eseri yaşıyoz".

Ben (Tutamayıp kahkahayı salıveriyorum): Desene "mammografiden kaçarken, baz istasyonuna tutuldu":-).

Annem (Gülüyor): Öyle yaa.Güleriz ağlanacak halimize.

Ben: Eee, işte görüyon gidip kontrol olmakda fayda var, başka durumlardan dolayı risk altında olabilirsin.Gidip erken teşhis olmak var.

Annem: Öyle, öyle tabi.

Annemle ile yaşadığım bu diyologdan yola çıkarak daha iyi anladım ki, kesinlikle kültürümüzde bağlı olduğumuza gruba inanış hakim.Yani, komşumuzun, arkadaşımızın dediği bazı şeyler kendi doğrularımızın hatta bilimin ilimin önüne geçiyor ve hatta ve hatta, araştırmadan bize söylenildiği gibi inanmayı tercih ediyoruz. Bende kendimce bu iki konuda olabildiğince bilimsel ve doğru bilgilere ulaşmaya çalışdım ve sizlerle buradan paylaşmak istedim.

Baz istasyonları konusunda henüz kanser yaptığına dair kesinleşmiş ve bunu doğrulayan bilimsel bulgu olmadığı söyleniyor.Dünya Sağlık Örgütünün (WHO) sayfasına göre bu antenlerin radyo frenkansları (RF) yaydığı ve zayıf RF lerin insan sağlığını tehdit eden herhangi bir bilimsel bulgu olmadığı söyleniyor.Fakat bazı sitelerde bu istasyonların UHF ışınları yaydığı söyleniyor. Hukuken, insanların bu baz istasyonlarını yaşam yerlerine yakın yerlerde kurulmamasını istememe hakları vardır deniyor. Bu bilgi kirliği içinde bu konuda kesin birşey söylemek bana düşmez.

Göğüs Kanseri her kadının korkulu rüyası ve birçoğumuz yüzleşmekden korkuyoruz çoğu zaman.Annemin yaptığı da buydu belkide bilinçaltından, aslında kendisi bu konularda oldukça bilinçli ve bilgilidir.Tabiki bundan kaçarak kurtulamayız. Eğer yeterince bilgiye sahip olup, gereken önemleri alırsak erken teshiş sayesiden hayatımızı daha sağlıklı ve içimiz daha rahat olur.Bu konuda kendimce bazı araştırmalar yaptım ve buradan paylaşmak istedim. Aşağıdaki bilgiler Amerikan Yiyecek ve ilaç Yönetmeliği (FDA) sayfasından ulaşılmışdır(Dünyada hiçbir ilaç veya tedavi bu yönetmelikden geçmedikçe insan sağlığı için kulanılamıyor genelde.Bu açıdan güvenilir bir kaynak).

Mammografi 40 yaşını aşmış her kadın için tavsiye edilir herhangi bir şikayet ve belirtisi olmasa bile.

Kimler risk altındadır FDA tarafından şöyle tanımlanmış;

Anne veya kızkardeşlerinde göğüs kanseri görülmüş kişiler
Genlerinde kesin olarak bu göğüs kanseri geneni taşıyanlar (Bu gen Doğu Avrupalı Yahudi kökenli ataları onlarda daha sık rastlanmaktadır)
İlk regl dönemini 12 yaşın altında yaşamaya başlayanlar
Regl dönemi 50 yaşın üstünde bitmiş olanlar
Hayatında hiç çocuk sahibi olmamışlar veya 30 yaşın üstüdeyken ilk çocuğuna sahip olmuş olanlar
Gögüs bölgesinden daha önce radyasyon içeren tedavi görmüş olanlar

Yukarıda da belirtiğim gibi özellikle 40 yaşını aşmış her kadın bu konuda önlemi almalıdır. Ayrıca FDA resimli olarak kendimizi nasıl kontrol edebilceğimizi de açıklamış.Aşağıdaki gibi kendimiz zaman zaman kontrol edebiliriz.

Öncelikle aynaya bakarak göğüsde herhangi bir değişiklik olup olmadığına bakılmalı.Göz önünde bulundurulması gereken değişikler şöyle sıralanmış;

Göğüs ucundan herhangi bir sıvı gelmesi
Gögüs ucunda normal olmayan değişikler
Göğüs etrafındaki ciltde normal olmayan değişikler

Eğer önlemlerimiz alırsak kadınların korkulu rüyası olan göğüs kanseri ile daha bilinçli başa çıkabiliriz.

Herkese sağlıklı günler..

Bit Pazarına Nur Yağmış, Eskiye Rağbet Artmış

2009-05-11T06:59:00.000-07:00

Tüketmeyi seviyoruz hatta tüketemeyeceğimizden daha çok alıyoruz. Herşeyimiz yeni, şıkır şıkır modaya uygun olsun istiyoruz.Buzdolabımız dolsun taşsın, hatta yiyemeyeceğimizden fazlası dolabımızda olsun istiyoruz. Sonuç; modaya uygunlar iki ay sonra modası geçmiş olarak dolaplarda makus talihlerine bırakılırken, buzdolabındakileri de çürütüp atıyoruz.Bu huyumuzu son zamanlarda daha iyi anladım. Pazar günü İngilizlerin "Carboot sale" dedikleri, bana göre bizim "bit pazarının nur yağmış" durumundaki ikinci el pazarına gittim.Doğrusunu söylemek gerekirse bu kadar eğleneceğimi düşünmüyordum. O bölgede yaşayan bütün mahalleli toplanmış eskilerini, artık evlerinde görmek istemedikleri neleri var, neleri yoksa çıkarmış satıyorlardı. Kıyafet, elektronik eşya, kitap, biblo, kap kacak yani bizim dolaplardaki makus talihlerine bırakılmış olan neleri var, neleri yoksa oraya getirmiş ,talipleri için bekletiyorlardı. Talepde küçümsenmeyecek boyuttaydı, neredeyse bütün mahalleli oradaydı. Özellikle çocuklarını almış gelmişlerdi çünkü çoğu aile çocuklarının eski oynamadıkları oyuncakları ile çocuklarına artık küçük gelen kıyafetlerini satıyorladı ki bu çok hoşuma gitti. Çocuklar çabuk büyüyor, kıyafetleri çabuk küçülüyor ve kendilerine ait oyuncaklardan çabuk bıkıyorlardı ve komşunun çocuğunun oyuncağına göz dikiyorlardı. İşte pazar günü mahallenin büyüklerine olduğu kadar, küçükleri içinde büyük bir fırsattı. Kimi ailesine yardım edip, kazandığı para ile komşunun kızının eski barbie bebeğini almayı planlarken, kimisi de oradan oraya koşuyor nereye bakacağını şaşırmış durumda eğleniyordu.

Dogrusu bende çocuklar gibi şendim, volkswagen şekilde eski model karavan şeklinde tuzluk takımı ile, vosvos araba şeklinde kurabiye kabı aldım. Eve gelip internetten baktım ve aldığım bu şirin üçlü, internette aldığım fiyatın tam üç katına satılıyordu.Vosvos sevdalısı kolleksiyon sahipleri bu üç parça için hiç de küçümsenmeyecek bir fiyat ödeyebilirdi. Tam anlamıyla "bit pazarına nur yağmış, eskiye rağbet artmışdı":-)

Bu konuda biz neler yapabiliriz, daha az tüketerek, daha az para harcayarak (ki şu ekomik kriz ortamında hepimiz için önemli), hem sevinip hem de nasıl karlı cıkabiliriz diye düşündüm ve kısa öneriler, bazı bilgiler topladım. Aşağıdaki önerileri ve bilgileri kullanarak sizde bit pazarına nur yağdırabilirsiniz;

1) Öncellikle internet üzerinde ikinci el eşyalar alabilir hatta açık artırmalara katılabilirsiniz. Mesela yurtdışında bulunanlar için www.ebay.com, Türkiye bulunanlar için www.gittigidiyor.com bu konuda güvenli alışveriş sayfaları.
2) Özellikle İngiltere'de bulananlar için bölgelerindeki carboot sale (yani bizim bit pazarının nur yağmış hali:-) alanlarını bulmaları için www.carbootjunction.com'u önerebilirim.
3) Türkiye için araştırdım fakat bit pazarlarının nerelerde olduğuna dair sağlıklı bir bilgiye ulaşamadım. Sanırım bizim eski bit pazarlarına rağbet kalmamış.Eğer bölgesinde bit pazarlarını, ikinci el eşya satan yerleri bilenler varsa buradan paylaşırlarsa çok güzel olur.
4) Son olarak bir öneri daha ve sanırım bunu herkes kolaylıkla yapabilir. En yakın arkadaşımızla onun artık bıkmış olduğu eşya veya kıyafetleri ile bizim bıkmış olduklarımız değiş, tokuş yapabiliriz. Ya da en yakın yardım kuruluşuna bizim dolaplarda hala yeni yeni duran kıyafetlerimizi bağışlayabilir, o gün iyi bir şey yapmış olamanın ve başkalarına yardım etmiş olamanın verdiği mutlulukla günümüzü güzel yapabiliriz..

Hoşgeldiniz

2009-05-07T18:14:00.001-07:00

Efendim,öhö,öhöö 'Hoşgeldiniz, Hayata dair ufak bilgilere'.Efendim bendeniz, son zamanlarda blog işine merak sarmışlardanım. Belirtmek isterim ki, teknolojinin bu hızına birkez daha hayran kaldım.Bu kadar basite indirgenerek, bendeniz teknoloji özürlü bir insanı dahi yola getirip bu işe merak sarmasına sebeb olan, basit bir iki tıklama sonucu kendine ait bir yeri olmasına olanak veren (sanal alemde de olsa) ve teknolojinin bu aşamaya gelmesine katkısı olan tüm insanlara huzurlarınızda teşekkür ederim.

Fakat şuanda içinde bulduğum zorlu durumda teknolojinin bir parçası ve bahsetmeden geçemeyeceğim. Efendim, kullanmış olduğum bilgisayarın klavyesi İngilizce ve Türkçe karakterlerden mahrum, suanda gerçekten insanın sabırnı zorlayan bir durumda bu yazıyı yazıyorum.Niye diyeceksiniz şöyle ki, klavyenin üzerinde bulunan iki nokta üst üste isaretinden 'ş' harfine, parantez isaretinin yazının sol tarafını kapatmak için tıkladığımız yerinden 'ğ' harfine, sağ tarafını kapatmak için tıkladığımız yerinden ise 'ü' harfine ulaşılmakta. Aslında nokta işareti gibi görünen bir 'ç' harfi, virgül gibi görünen bir 'ö' harfine sahip olan bir klavyem var artık. Diğerlerini sayamacağım çünkü yazı gittikçe uzayacak ve bendeniz alışık olmadığım yerlerdeki harfleri bulmaya çalışarak sabrımın sınırlarını zorlamakdayım. Bir 'ç' harfi için bütün noktalama işaretlerine basarak, bir iki sefer kaçırdıktan sonra anca yakalayıp ezberime alma çabam,beni çıldırtma noktasına bir adım daha yaklaştırmak üzere.

Bu nasıl oldu onu anlatayım kısaca ve böylelikle bu blogun açılış amacına da ulaşmak açısından, hayata dair ilk ufak bilgiyi de vermiş olayım; efendim, benim bu blogu Türkçe yazma ısrarım elbette ki, bilgisayarımın klavyesinde olmayan Türkçe karakterlerin zarüretini doğurmuş oldu. Bunun üzerine kısa bir araştırmadan sonra Türkçe karakterlerden mahrum olan klavyenize, Türkçe karakterleri nasıl ekleyebileceğinizi sonunda buldum ve sizlerle paylaşmakdan büyük bir sevinç duymakdayım (özellikle benim gibi teknoloji özürlü olup fakat teknolojinin girdabına artık bir kere kapılmış olan ve bu girdapda sürüklenen arkadaşların işine yarayacağını umuyorum)

Hayata dair ufak bir bilgiyi aşağıda adım adım görebilirsiniz;

1. Start (Başlangıç) gidiniz
2. Control Panel’ine (Kontrol Panel) tıklayınız
3. Regional and language options (Bölge ve dil seçeneklerini) bulunuz
4. Keyboard and language (Klavye ve dil) tıklayınız
5. Change Keyboard (Klavye değiştir) tıklaynız
6. Turkish (Türkçe) bulunuz
7. Tercihe göre F veya Q klavye olarak add (ekle) butonuna basınız

Ve işte artık sizinde Türkçe karakterleri olan bir klavyeniz var. Yukarıda verilen bilgide İngilizce terimler geçmesinin sebebi, genelde bilgisayarı İngilizce klavye ve İngilizce program ile kullanan arkadaşların başına daha çok gelebileceğini düşünmemdendir, kendimden yola çıkarak.

Herşeyden önce bu bilgiyi kullanarak, Türkçe karakterlere kavuşmuş klavyeleriyle birşeyler yazacak arkadaşlara sabırlar diliyorum. Bu ufak zorluklara teknolojinin ufak cilveleri diyerek, ’Hayata dair ufak bilgilere’ tekrar ’Hoşgeldiniz’ diyorum.
Sürçü lisan ettimse affola, yeni alışmakta olduğum Türkçe karakterli klavyeme verile..